10 Ocak’a kadar uzayan uzun bir tatilin ardından (seyahatteydim), eve döndüm ve bana şaşırtıcı derecede doğal gelen bir şey yaptım:
11, 12, 13 ve 14 Ocak günlerini en sevdiğim şeyi yaparak geçirdim — dört gün üst üste kod yazarak.
Ve dürüst olmak gerekirse? Gerçekten mutluydum.
Şunlarda derin bir tatmin var:
- teknik problemleri çözmekte,
- bu süreçte yeni beceriler öğrenmekte,
- ve bir projenin her commit ile biraz daha gerçek hale gelişini izlemekte.
Tabii ki dinlenmek önemli. Tükenmişliğin bir onur madalyası olduğunu iddia etmiyorum.
Ama dürüst olayım, bazen dinlenmek bana biraz… sıkıcı geliyor — en azından bir şeyler inşa etmenin getirdiği meydan okuma ve tatminle kıyaslayınca. Kod yazmak bana şu karışımı veriyor: odak + ilerleme + merak. Bunu gerçekten başka bir şeyle değiştiremiyorum.
Bu enerjiyi paylaşmak istedim çünkü bu, tamamen emin olduğum az sayıdaki duygudan biri:
Kimse bana para vermese bile yine de kod yazardım.
Kişisel projelerim benim öğrenme biçimim. Aynı anda hem oyun alanım hem de antrenman sahamdalar.
Şu anda bana gerçekten para kaybettiriyorlar ve sıfır gelir getiriyorlar — ama ben yine de onları seviyorum:
- VDS sunucuları
- AI token maliyetleri
- Alan adı ücretleri
Bu; beceriye, ivmeye ve meraka yapılan bir yatırım — ve benim için fazlasıyla buna değiyor. 💡💻
#softwaredevelopment #continuouslearning #sideprojects #developerlife #buildinpublic #careerintech #learningbydoing