Ik gaf ooit een AI-agent een simpele SEO-opdracht: kies zelf onderwerpen, schrijf artikelen en ga door totdat het werk klaar is.
Ik vroeg niet om tien artikelen en ook niet om honderd. Ik mikte meteen op 10.000 artikelen.
De agent werkte meerdere dagen en maakte de taak echt af. Er kwamen duizenden lange, netjes gestructureerde pagina’s uit, samen goed voor honderden megabytes. Op het eerste gezicht zag het resultaat er indrukwekkend uit: titels, tussenkoppen, lange teksten, zoekwoorden en conclusies. Het leek op een serieuze contentbibliotheek.
Een tijdje leek het zelfs te werken. Googlebot crawlde uiteindelijk alle 10.000 gegenereerde artikel-URL’s. Destijds zag ik dat bijna als validatie. Dat was het niet. Crawling betekende alleen dat Google de pagina’s had ontdekt en opgehaald. Slechts ongeveer 1.000 pagina’s werden daadwerkelijk geïndexeerd, verschenen in Google Search en genereerden echte impressies en bezoeken.
Daarna draaide het om.
De gegenereerde pagina’s begonnen uit de index te verdwijnen. Daarna volgden er steeds meer. Uiteindelijk ging het niet meer alleen om de AI-artikelen: de hele site kwam op nul geïndexeerde pagina’s uit, inclusief de homepage.
Dat experiment heeft permanent veranderd hoe ik AI voor SEO gebruik.
Crawling is niet hetzelfde als indexering — dat leerde ik op de harde manier
Het verschil klinkt eenvoudig, maar is makkelijk te vervagen wanneer je duizenden URL’s in Search Console volgt. In mijn geval crawlde Google alle 10.000 artikel-URL’s. Dat betekende dat Googlebot ze had ontdekt en opgehaald, maar niet dat alle 10.000 in de index waren opgenomen.
Slechts ongeveer 1.000 pagina’s werden echt geïndexeerd en begonnen in Search te verschijnen. Die pagina’s leverden echte impressies en verkeer op. De overige duizenden konden wel gecrawld zijn zonder ooit doorzoekbaar te worden. De documentatie van Search Console maakt dit onderscheid expliciet: een URL kan gecrawld zijn en toch niet geïndexeerd.
Sindsdien zie ik crawling niet meer als goedkeuring. Crawling betekent dat Google een URL beoordeelt. Indexering is een aparte beslissing, en langdurig geïndexeerd blijven is weer een andere test. In mijn experiment verdwenen uiteindelijk zelfs de ongeveer 1.000 pagina’s die eerst in Search waren gekomen.
Het gevaar was niet dat de teksten er slecht uitzagen
De artikelen waren geen overduidelijke rommel. Ze waren lang, grammaticaal behoorlijk en logisch opgebouwd. Als je één pagina los opende, kon die eruitzien als een prima SEO-artikel.
Mijn echte fout zat dieper: ik had niet alleen het schrijven uitbesteed, maar ook de reden om te schrijven.
De agent koos de onderwerpen, bepaalde wat er gezegd moest worden, maakte de structuur en schreef de tekst. Ik publiceerde op een schaal waarop ik onmogelijk iedere pagina kon lezen, controleren, redigeren en verbeteren.
Er zat nauwelijks eerstehands ervaring achter, weinig originele research, geen echte verhalen en amper eigen data. Betekenisvolle voorbeelden waren schaars en vaak stonden er nul of één nuttige afbeelding op een pagina. Vooral ontbrak een overtuigend antwoord op de vraag: waarom moet deze pagina bestaan als er al duizenden pagina’s over hetzelfde onderwerp zijn?
De pagina’s hadden de vorm van nuttige content, maar niet consequent het belangrijkste ingrediënt: originele waarde.
Ik noemde het eerst een “AI-penalty”. Dat vind ik nu te simpel
Toen de site verdween, dacht ik eerst dat Google AI-tekst had herkend en het domein had bestraft puur vanwege het gebruik van AI.
Zo zou ik het nu niet meer formuleren.
Googles openbare richtlijnen zijn preciezer: generatieve AI gebruiken is op zichzelf niet verboden. Het probleem ontstaat wanneer automatisering, inclusief AI, wordt gebruikt om op grote schaal pagina’s te maken met als primair doel rankings te manipuleren, zonder substantiële waarde voor gebruikers toe te voegen. Google noemt dit scaled content abuse.
Die beschrijving lijkt ongemakkelijk veel op wat ik had gebouwd.
Ik kan niet bewijzen dat elke indexeringsbeslissing door één algoritme of een specifieke handmatige “AI-straf” kwam. Zoekmachines zijn niet zo transparant. Wat ik wel exact kan beschrijven is de volgorde: ik publiceerde 10.000 grotendeels autonoom gemaakte SEO-artikelen; Google crawlde alle 10.000 URL’s; slechts ongeveer 1.000 pagina’s werden daadwerkelijk geïndexeerd, verschenen in Search en brachten verkeer; daarna verdwenen die geïndexeerde pagina’s geleidelijk; uiteindelijk stond de hele site op nul geïndexeerde pagina’s.
De les is dus niet “Google haat AI”. De les is: AI verandert massaal geproduceerde, search-first content niet automatisch in waardevolle content alleen omdat de tekst lang en netjes geschreven is.
Waarom 10.000 goed uitziende artikelen toch een slechte strategie waren
De grootste valkuil van generatieve AI is dat de productiekosten bijna naar nul gaan, terwijl redactionele verantwoordelijkheid dat niet doet.
Voor moderne AI zouden 10.000 uitgebreide artikelen enorme budgetten of heel veel mensen hebben vereist. Die frictie dwong uitgevers na te denken over welke onderwerpen publicatie waard waren. AI haalt een groot deel van die frictie weg. Je kunt nu een absurd volume produceren voordat je überhaupt vraagt of iets gepubliceerd moet worden.
- Geen echte redactionele selectie: als een agent duizenden onderwerpen kiest puur vanwege zoekpotentieel, gaat de site de zoekmachine bedienen in plaats van een publiek.
- Commodity-informatie: modellen combineren vaak bestaande informatie opnieuw in plaats van eigen ervaring, data of een onderscheidend perspectief toe te voegen.
- Onmogelijke kwaliteitscontrole: bij 10.000 pagina’s is “ik lees het later wel” geen serieus redactioneel proces.
- Verborgen feitelijke risico’s: vloeiende tekst kan verzonnen details, verouderde claims of subtiele technische fouten bevatten.
- Zwakke differentiatie: afzonderlijke pagina’s kunnen leesbaar zijn terwijl het geheel repetitief en uitwisselbaar aanvoelt.
- Verspilde crawl- en indexcapaciteit: duizenden zwakke URL’s moeten worden beoordeeld naast de pagina’s die echt belangrijk zijn.
Lengte redde mij niet. Mooie opmaak redde mij niet. Keywords evenmin. Een contentfabriek blijft een contentfabriek, ook als elke pagina 1.500 woorden heeft.
Wat ik deed toen de site nul geïndexeerde pagina’s had
Toen ik accepteerde dat het massaal gegenereerde gedeelte niet geoptimaliseerd maar verwijderd moest worden, stopte ik met proberen het te redden.
Ik verwijderde alle 10.000 AI-artikelen.
Niet een paar honderd en niet alleen de pagina’s die al uit de index waren. Ik verwijderde het volledige experiment. De generatie had dagen gekost en honderden megabytes opgeleverd, maar ze bewaren omdat er al werk in zat, zou pure sunk-cost-denken zijn geweest.
Voor URL’s die bewust en permanent waren verwijderd, gaf ik 410 Gone terug. Daarna stopte ik bulkpublicatie en veranderde mijn manier van schrijven.
Ik ging schrijven over dingen die ik echt had gebouwd, kapotgemaakt, gerepareerd, gemeten, getest of geleerd. Sommige onderwerpen spreken misschien maar een klein publiek aan. Dat is prima. Ik heb tenminste zelf een echte reden om erover te schrijven.
Ik gebruik AI nog steeds veel, maar in een andere rol.
Mijn nieuwe regel: ik ben de auteur, AI is het gereedschap
- ruwe notities omzetten in een duidelijke structuur;
- mijn argumentatie uitdagen en ontbrekende uitleg vinden;
- betere titels of introducties voorstellen;
- grammatica, interpunctie, herhaling en onhandige zinnen verbeteren;
- controleren of een technische uitleg begrijpelijk is;
- codevoorbeelden en lijsten beter presenteren;
- een artikel dat ik al geschreven heb naar andere talen vertalen.
Wat ik niet meer wil, is: “kies 10.000 onderwerpen, schrijf 10.000 SEO-artikelen en publiceer alles.”
Het verschil zit in eigenaarschap. Het idee begint nu bij mij. De ervaring is van mij. Ik bepaal wat waar is, wat belangrijk is, wat weg moet en wat nadruk verdient. AI kan helpen het beter te verwoorden, maar moet niet de volledige reden verzinnen waarom de pagina bestaat.
En ik lees het eindresultaat zelf. Dat klinkt pijnlijk vanzelfsprekend, maar het is de belangrijkste verandering. Met 10.000 autonome artikelen kon ik fysiek geen redacteur zijn. Met bewuste artikelen kan ik dat wel.
Herstel was langzaam
De content verwijderen zorgde niet voor onmiddellijk herstel.
Lange tijd bleef de site praktisch afwezig uit Google. De verwijderde URL’s bleven weg, ik publiceerde veel minder maar bewustere artikelen en wachtte terwijl Google de site opnieuw bezocht.
Ongeveer twee maanden later keerde de homepage terug in Googles index.
Vergeleken met de ongeveer 1.000 pagina’s die eerder echt in Search stonden, lijkt alleen de homepage terugkrijgen misschien klein, maar voor mij was het een veel belangrijker signaal. Google begon de site ook weer te crawlen. Op het moment van schrijven claim ik geen volledig herstel en ook niet dat elk nieuw artikel geïndexeerd zal worden. Daar heb ik nog geen bewijs voor.
Wat ik wel kan bevestigen: de site ging van nul geïndexeerde pagina’s naar een opnieuw geïndexeerde homepage, en Google hervatte het crawlen nadat ik de massale AI-content had verwijderd en mijn publicatiestrategie had veranderd.
Een shortcut kan in dagen worden gebouwd en maanden kosten om ongedaan te maken.
AI-vertaling is een heel ander gebruiksscenario
Mijn conclusie is niet “gebruik AI nooit voor tekst”. Met AI-vertaling heb ik juist goede ervaringen.
Als ik zelf een artikel schrijf vanuit eigen ervaring, analyse of expertise, is dat vertalen fundamenteel anders dan een agent duizenden zoekonderwerpen laten verzinnen en daar autonoom artikelen van laten maken.
De waarde bestaat al in het origineel. AI verandert de taal, niet de reden waarom het artikel bestaat.
Vroeger betekende elk artikel vertalen naar 5, 10 of 20 talen freelancers inhuren of vele uren handwerk. Nu kan AI snel een sterke eerste vertaling leveren, waardoor meertalig publiceren realistisch wordt voor één ontwikkelaar.
De technische uitvoering blijft belangrijk. Ik geef de voorkeur aan echte, crawlbare taal-URL’s met server-rendered of pre-rendered HTML. De hoofdcontent moet echt vertaald zijn, taalversies moeten correct met hreflang verbonden worden, via interne links vindbaar zijn en waar passend in crawl- en sitemapstructuren zitten.
Google ondersteunt volledig vertaalde versies van dezelfde pagina en raadt aparte URL’s plus hreflang aan voor meertalige sites. De vertaling moet een echte pagina voor een echte lezer zijn, niet zomaar een extra lage-waarde URL-variant.
Die workflow beschreef ik uitgebreider in mijn praktijkartikel over een blog met AI naar meerdere talen vertalen.
Server rendering maakt content niet goed
Contentkwaliteit en technische SEO zijn verschillende lagen.
SSR of static generation redden geen nutteloos artikel. Perfecte hreflang maakt generieke tekst niet origineel. Een sitemap creëert geen vraag.
Maar zodra content het publiceren waard is, wil ik zoekmachines een zo duidelijk mogelijke technische representatie geven. Voor meertalige content betekent dat voorspelbare taalspecifieke URL’s, crawlbare server-rendered of vooraf gegenereerde HTML, wederzijdse hreflang, duidelijke interne links tussen taalversies en geen onbedoelde blokkering van belangrijke pagina’s.
Technische SEO moet waardevolle content makkelijker vindbaar en begrijpelijk maken. Het is geen vervanging voor waarde.
De workflow die ik nu vertrouw
- Begin met iets dat ik echt weet of heb meegemaakt.
- Schrijf eerst de inhoud en denk daarna aan keywords.
- Gebruik AI als redacteur en sparringpartner.
- Controleer feiten en technische claims.
- Voeg eerstehands details toe: cijfers, screenshots, code, fouten, beperkingen, beslissingen en resultaten.
- Lees de definitieve versie zelf.
- Vertaal het afgeronde artikel met AI als dat zinvol is.
- Implementeer meertalige pagina’s technisch correct.
- Publiceer op een schaal die ik daadwerkelijk kan overzien.
AI is een versterker, geen bron van doel
De nuttigste manier waarop ik naar AI kijk, is als een versterker.
Als het uitgangspunt echte ervaring, een nuttig idee, goede data of sterke originele tekst is, kan AI dat versterken: beter formuleren, structureren, vertalen en aan meer mensen beschikbaar maken.
Als het uitgangspunt “geef me duizenden keywords om zoekverkeer te pakken” is, versterkt AI dat ook. Het maakt het alleen mogelijk om de verkeerde strategie uit te voeren op een schaal die vroeger te duur was.
Ik ben niet anti-AI. Ik gebruik het elke dag. Ik ben anti-autopilot.
Mijn belangrijkste conclusie is simpel: besteed redactioneel oordeel niet uit aan een agent alleen omdat die sneller kan schrijven dan jij kunt lezen.
Schrijf iets dat van jou komt. Gebruik AI om het duidelijker, sterker, beter gestructureerd en meertalig te maken. Maar houd doel, expertise, verificatie en de uiteindelijke beslissing bij een mens.
AI heeft publiceren makkelijker gemaakt dan ooit. Precies daarom is beslissen wat je niet publiceert belangrijker geworden dan ooit.