ระหว่างที่ผมสร้างตัวละครอนิเมะสำหรับ rizae.com ผมก็เจอกับช่วงเวลาแบบคลาสสิกของ generative AI อีกครั้ง คือภาพมันพังชัดเจนอยู่แล้ว แต่โมเดลกลับทำเหมือนว่าทุกอย่างปกติดีไม่มีอะไรผิดเลย
ความขัดแย้งแบบนี้ยังเป็นหนึ่งในสิ่งที่น่าสนใจที่สุดของการทำงานกับ AI ตอนนี้ บางครั้งมันสร้างอะไรที่น่าประทับใจจริง ๆ ได้ภายในไม่กี่วินาที แต่บางครั้งมันกลับมองไม่เห็นปัญหาที่คนดูออกทันที แล้วก็ยังตอบอย่างมั่นใจสุด ๆ
ทำไมอาการหลอนของ AI แบบนี้ถึงสำคัญ
เวลาพูดถึง AI hallucination คนมักนึกถึงปัญหาในข้อความ แต่การสร้างภาพก็มีปัญหาแบบเดียวกันอยู่เหมือนกัน สัดส่วนร่างกายที่ผิด องค์ประกอบภาพที่พัง หรือรายละเอียดที่ซ้ำกัน อาจถูกมองว่าเป็นผลลัพธ์ที่ใช้ได้ ปัญหาไม่ได้อยู่แค่ที่ความผิดพลาด แต่อยู่ที่ระบบทำเหมือนว่าความผิดพลาดนั้นไม่มีอยู่จริง
เรื่องนี้สำคัญเพราะช่องว่างระหว่างการสร้างเชิงเทคนิคกับรสนิยมของมนุษย์ยังใหญ่มาก โมเดลอาจเร็ว น่าเชื่อถือ และมีประโยชน์ แต่ถ้าต้องการคุณภาพที่ใช้ได้จริงในโปรดักต์ ก็ยังต้องพึ่งการตัดสินของคนอยู่ดี
สิ่งนี้เปลี่ยน workflow ของผมอย่างไร
การทำตัวละครให้ rizae.com ทำให้ผมมอง AI แบบตรงไปตรงมามากขึ้น ผมไม่มองผลลัพธ์แรกว่าเป็นงานที่เสร็จแล้วอีกต่อไป แต่มองว่าเป็นวัตถุดิบที่ต้องตรวจ ดูว่าใช้ได้ไหม ปรับแก้ และสร้างใหม่อีกหลายรอบ
- ความเร็วคือข้อได้เปรียบจริง โดยเฉพาะเวลาอยากลองหลายทิศทาง หลายแบบ หรือหาไอเดียตั้งต้น
- การตัดสินคุณภาพยังเป็นหน้าที่ของมนุษย์ โดยเฉพาะเมื่อคุณภาพ ความสม่ำเสมอ และรสนิยมมีความสำคัญ
- การลองใหม่เป็นส่วนหนึ่งของกระบวนการ ไม่ใช่เรื่องผิดปกติ
ถ้าจะอธิบาย generative AI ในตอนนี้แบบซื่อสัตย์ที่สุด ก็คงต้องบอกว่ามันทรงพลัง มีประโยชน์ และหลายครั้งก็น่าทึ่งมาก แต่ก็ยังต้องการการกำกับและการคัดเลือกจากมนุษย์อยู่เสมอ